Ola Mundo!
10 Xuño 2010Bemvido a blogaliza.org. A tua primeira anotacion. Podela editar, ou borrar. Faino, e comeza a participar no blogomillo!!
Bemvido a blogaliza.org. A tua primeira anotacion. Podela editar, ou borrar. Faino, e comeza a participar no blogomillo!!
(Un «poema» que foi escrito como humilde e respectuosa resposta a unha pregunta de Manuel (tes amor pola lingua?) Convidoume a compartilo. Fágoo hoxe, un pouco máis tarde. Desculpas e grazas.)
Amor á lingua
Amor á lingua pídesme?
Disme se amo o que sempre amei?
A lingua que falaba a aldea
que o meu avó un día deixou?
Con el, miña avoa
e tres nenos pequenos
subiron a un barco
que aquí chegou,
onde eu agora escribo
con sorriso triste
triste sorriso dunha vella dor.
Meu avó soñaba
cun mundo novo.
Non foi “cobardía”
nunca foi traizón.
Cosas dun pobre labrego
que aquí buscaba un pouco
de algo mellor.
E aquí eu dígoche
que a súa lingua
eu ámoa, e moito,
por bela, por doce,
por suave, por recia…
¡e por perseguida,
pero como non!
Dos meus avós,
aquí, nesta terra,
esa lingua amo
esa lingua eu son.
Comparto estos versos, escritos en los días en que supimos del delicado estado de salud del poeta. Sin duda, ha dejado un gran vacío en la literatura mundial. Descanse en paz.
Y si la hora llega
“Voy a cerrar los ojos en voz baja”MB
(a Mario Benedetti)
Y si la hora llega
en que la muerte, toque la puerta
la tan temida
la tan despreciada
la tan pensada
sea su paso de luto y mortaja
el paso lento de apacible mañana
y aquel suspiro, del que busca en la nada
se apague de a poco
cual candelero que dió su luz
en noches aciagas.
Se iluminé el rostro de quién soñó
con soles y universos
y ya dispuesto, quede tranquilo
como quien duerme
sobre la almohada.
Berlín, 30 abril de 2009
Quero deixar constancia aquí dos últimos persoeiros da nosa amada cultura aos que tivemos a ocasión de agasallar exemplares da nosa Antoloxía Poética:
Grazas a todos eles polo ben que recibiron esta modesta obra.
Choray, meus ollos, choray.
Portugal, meu hirmanziño,
A Soedade é nosa nay,
Noso berce, o rio Miño.
Viñemos ô mundo xuntos,
Co’o mesmo céo nos vestimos,
Andamos sempre tan xuntos,
Que xuntos sempre sentimos.
Hirmán, cuberto de brillos,
Qu’os teus mortos acariñas,
Os teus fillos son meus fillos,
Y-as tuas doores son miñas.
Choras e cantas ben sei:
-Choras porque eles morreron,
Cantas porque eles venceron,
Y-eu tamén choro e cantei.
Tu vives n’o meu cariño,
Teus sentidos n’os meus pasan,
Os brazos d’o rio Miño
Son meus brazos que te abrazan.
Deixa que acend’á memoria
De teus fillos, esta cruz.
¡Quero dar luz a esa grória
Qu’encheu teu sangre de luz!
Nese cortexo d’a guerra
En que s’ergue teu perdón,
Vay a Alma d’esa Terra
E vay o meu corazón.
Eu son a manziña erguida
Dun-ha santa qu’en min pasa,
¡Tu é-la luz encendida
Sobr’o camiño d’a Raza!
Alfredo Pedro Guisado (1891-1975)
Con este, comezamos a publicación de diversos textos procedentes da nosa Antoloxía poética. É o limiar que presentaba a obra:
Como xa comentei no Taboleiro de Fillos de Galicia, tras asistir á moi recomendable obra teatral «Pan» de Voltaedalle teatro, tiven a ocasión o pasado venres 9 de Maio lles de entregar como agasallo a nosa Antoloxía Poética a dous dos seus participantes: María Lado e Xosé Luís Rivas, Mini. Actriz-poetisa e músico amosáronse moi gratos e devecemos por que nos envíen a súa opinión cando o lean.
Benvidos a este novo proxecto poético en blog, nado a partir da experiencia colectiva da publicación da «Antoloxía poética da diáspora galega» posta en marcha pola Asociación Cultural Fillos de Galicia. Este é o segundo froito derivado daquela publicación, tras a creación da lista LIRICA-L.
Comezaremos publicando aquí textos procedentes desa obra, como maneira de dala a coñecer, pero iremos alén e os autores que participamos nela (e outros que se nos vaian sumando) seguiremos compartindo aquí textos con todos os internautas galegos amantes da poesía.
Se queres facer parte deste blog colectivo podes solicitar unha conta con permisos de publicación a poetica ARROBA fillos PUNTO org.
En homenaje a mi abuela MARIA NIEVES SE�ARIS
CAMINANTE
Fue caminante
de su sendero,
Forjó su vida con ilusión,
Dejó,sus lágrimas
en su Galicia..
La cual llevaba en su corazón
Fue caminante
de su sendero
Con cada hijo lo compartió,
Guardando sueños de su Galicia
llenó su mundo con ilusion…
Fue caminante de su sendero
Y hoy fue su nieta la que volvió…….
Publicado anteriormente en PlanetaGalego
ORIGENES Y NOSTALGIAS
Hoy quizás sin querer comienza
una nueva etapa de mi vida
Esa que se perdió en mi niñez
recuerdos alegres
que se quedaron prendidos en mi alma
Y, grabados a fuego en mi corazón
Son mis orígenes
esos que al tirar de un hilito
reaparecieron de golpe
trayendo mas emoción,
y mas alegría a mis días
Esos que cuando mi abuela vivía
lo escuchaba de su boca
Y de sus cuentos de España…
Esa cuna que ella tanto amaba
como tantos emigrantes,
que aún reflejan
con sus cantos y nostalgias..
los ” OLE” de su querida España……
Publicado anteriormente en PlanetaGalego